DTV: Schilderen in een oase van rust
- leonwillemse
- 6 aug
- 3 minuten om te lezen
Schilderen in oase van rust: ‘Na twee, drie minuten is mijn hoofd leeg’
Nee, de ruimte in het dorpshuis in Zeeland zit niet vol, maar geschilderd wordt er wel. “We zetten een klein zacht muziekje aan op de achtergrond en er is rust. Zo maken we ons hoofd leeg.”
Matthijs van Lierop
Woensdag 3 augustus 2025
In de nok van het gebouw, bijna letterlijk op zolder, zit schilderclub d’n Zolder. Daar staat geen kunstdocent voor de groep die leden strengt instrueert wat zij moeten schilderen. Integendeel. “Vroeger hadden we een docent. Die gaf ook les met opdrachten”, zegt Leon Willemse van de schilderclub.
“Tegenwoordig zijn we een schilderclub waar iedereen met zijn eigen schilderij bezig is. We helpen elkaar gevraagd en ongevraagd en geven elkaar advies.” En dat zorgt ervoor dat op een donderdagavond in de zomervakantie vijf leden in alle stilte werken aan hun eigen werk.
(Tekst loopt verder onder afbeeldingen)
“Het is lekker ontspannend en je maakt lekker je hoofd leeg”, zegt Ineke Peters, die werkt aan een stilleven. “En schilderen is gewoon leuk om te doen. Een leuke hobby.” Willemse: “Nu hebben we een avondje waarop het lekker rustig is. We zetten een klein zacht muziek aan op de achtergrond. Die rust maakt je hoofd leeg. Tenminste, voor mij geldt dat.”
Zolder
De schilderclub werd in 1976 opgericht en kreeg de naam d’n Zolder. Die naam verwijst naar de zolder in het voormalige dorpshuis. “Dat was wel sfeervoller dan zo’n nieuw pand”, zegt Jacqueline Brands, ook lid van de schilderclub. “Maar de club is gezellig, dus dat blijft.”
Schilderen kan ook thuis, maar dat vinden Peters en Brands toch minder. “Thuis moet je steeds alles opruimen en dan komt het er gewoon niet van”, zegt Brands. Hier is het gewoon gezellig met elkaar.”
'Gewoon gezellig'
Peters: “Ik heb wel een tijdje thuis geschilderd, maar daar komt er gewoon niet zoveel van. Ik ben gepensioneerd en ik pas veel op de kleinkinderen. Ik heb veel hobby’s. Donderdagavond ga ik naar de schilderclub. Dat is gewoon gezellig!”
Wat de leden van de vereniging verschilt, is de aanpak van hun kunst. “Bij mij moet het ergens op lijken”, zegt Willemse, die werkt aan drie portretten van André van Duin. “Je hebt mensen die van abstract houden en noem maar op. Dat lukt mij niet. Heel stom, maar ik moet een doel hebben wat het gaat worden, dus daar moet ik naartoe werken zal ik maar zeggen.”
Eigen draai
“Ik ben nu iets abstracts aan het schilderen. Ik zie wel wat het wordt. Anders wordt-ie gewoon weer helemaal wit en beginnen we weer overnieuw”, zegt Brands. “Bij mij is het gewoon ergens aan beginnen en uiteindelijk verbaasd zijn dat het iets is geworden. Vaak pak ik een voorbeeld en geef ik er halverwege een eigen draai aan.”
Brands’ kleinkinderen nemen de kunst die ze maakt graag mee. “Mijn dochter heeft in een verpleeghuis gewerkt en heeft ook wat werken meegenomen. Dan hangen ze daar. Dat is ook prima, want je kunt toch niet alles bewaren.”
(Tekst loopt verder onder afbeeldingen)
Peters voegt de werken die ze maakt toe aan haar eigen collectie. “Nee, verkopen doe ik niet, hoor!”, zegt ze lachend. “Dit werk van André van Duin komt bij mij thuis te hangen. Ik heb nog wel een paar plekjes aan de muur waar ik iets kwijt kan”, vertelt Willemse.
Hij vervolgt: “Ik schilder in eerste instantie in principe altijd voor mezelf. Ik wil altijd een binding hebben met het object. André van Duin is een beetje mijn jeugdidool. Daardoor kan ik mezelf boeien hier twee, drie maanden aan te schilderen. Als ikzelf tevreden ben is het goed.”
Dit verhaal is onderdeel van de zomerserie De Kerkstraat, een gezamenlijk project van vijf Brabantse omroepen: Studio040, Zuidwest TV, Omroep Tilburg, Dtv en Omroep Brabant.
Klik hier voor artikel met video: https://ap.lc/agMqn
Opmerkingen